BAKAME, SŁOŃ I SZAKAL

Bajka rwandyjska

Bakame to imię przebiegłego zająca, bohatera wielu bajek rwandyjskich, odpowiednika sprytnego lisa w bajkach europejskich. W języku potocznym nadawano to imię jako przydomek ludziom chytrym i przebiegłym. Pewnego dnia Bakame wybrał się do lasu. Wbił dwa kije w ziemię, przeciągnął między nimi sznur i zaczął ponad nim skakać. Przechodził słoń. Najpierw podziwiał zręczność Bakame, a potem zapytał, czy on też mógłby przeskoczyć sznur. Po daremnych usiłowaniach słoń zapytał Bakame: "Dlaczego ja nie potrafię skakać tak zręcznie jak ty?" - "Będziesz mógł skakać równie zręcznie jak ja, ale za chwilę" - odpowiedział Bakame. Tymczasem pobiegł do domu, przyniósł nóż i zaczął obcinać tłuszcz z cielska słonia, aby był on lżejszy i mógł skakać. Następnie rzekł: "Bądź cierpliwy, wyrzucę to paskudztwo i przyniosę ci lekarstwo na gojenie ran". Poszedłszy do domu, Bakame ani nie myślał wracać. Piekł smaczne kąski wykrojone ze słonia. Tą samą drogą przechodził szakal. Słoń poprosił go: "Idź do Bakame i powiedz mu, aby szybko przyniósł mi lekarstwo, bo inaczej zjedzą mnie muchy, od których nie mogę się opędzić". Szakal. pobiegł szybko do Bakame. Ten zobaczywszy go rzekł: "Wiem, po co przychodzisz. Nie śpiesz się, akurat mam gotowy obiad, więc zjemy go razem". Po sytej uczcie szakal spytał: "Gdzie znalazłeś tak smaczne kąski?" - "Jeśli chcesz, mogę ci wskazać źródło." Mówiąc to Bakame myślał: "Nic nie stoi na przeszkodzie bym zjadł także i szakala". Wyprowadził go nad strome urwisko i powiedział: "Bądź gotów. Jak powiem: Hop! - skacz". Szakal skoczył, a Bakame stoczył za nim olbrzymi kamień, który rozbił łeb szakalowi. Bakame zabrał szakala do domu i przygotował nową ucztę. Tak to łatwowierny szakal uległ przebiegłości Bakame.

KOT I ZAJĄC

Bajka rwandyjska

Pewnego razu zając spotkał kota i spytał: „Słyszałem, że mieszkasz z ludźmi. Co robisz w ich domu?” Kot odparł: „Jestem stróżem wszystkiego, co należy do domu. Pilnuję, by szczury i myszy nic nie zniszczyły. Gdy któreś z nich spotkam, zaraz zabijam.” Zając ciągnął dalej: „Jaką zapłatę dostajesz za swą pracę?” Kot odparł: „Dają mi jeść na ziemi; siadam wygodnie i zajadam.” Zając rzekł: „Mówisz, że jesz na ziemi; czy ludzie, u których służysz, też jedzą na ziemi?” Kot odrzekł: „Ależ oni mają garnuszki i talerze na mięso”. Zając spytał chytrze: „Czy ty też dostajesz mięso?” Kot rzekł: „Myślisz, że dają mi mięso? Dostaję kości, nad którymi się męczę!” Zając zamyślił się przez dłuższą chwilę, a potem powiedział: „Ajaj! Musisz opuścić ten dom i nie myśleć nigdy o powrocie. Ludzie wykorzystują cię i nie dają mięsa, tylko same kości, jadasz na ziemi! Na twoim miejscu wziąłbym wszystko z domu i zniknął raz na zawsze w lesie”. Kot po wysłuchaniu rady zgodził się i poszedł do lasu. Od tego czasu wszystkie koty zaczęły żyć w lesie i zdziczały. Stąd morał: Trudno oprzeć się pokusie, która przychodzi jako dobra rada.